Naar aanleiding van mijn bezigheden in termen van webcare voor archieven krijg ik van nieuwsgierige collega's vaak de vraag of ik op alles kan reageren wat ik online tegenkom. Het antwoord is steeds hetzelfde: nee, dat kan ik niet. Maar nee, gelukkig hoeft dat ook helemaal niet.

In zijn presentatie geeft Albert al aan ons mee, dat je slim moet selecteren waarop je wel en waarop je niet reageert. Hij geeft daarbij als voorbeeld het stroomschema voor webcare zoals dat gebruikt wordt door de Amerikaanse luchtmacht.

Je hoeft immers niet op iedere vraag te reageren - veel vragen worden namelijk al binnen communities zelf opgelost - en je hoeft ook niet op iedere uiting van ongenoegen in te gaan - als een forum bijvoorbeeld reikwijdte nul heeft, why bother?

Vind je dat foutieve informatie echt rechtgezet moet worden? Vind je dat jouw antwoord echt meerwaarde heeft? Lijkt het je goed voor je imago als je in een bepaalde community een reactie geeft? Lijkt het je verstandig om op een bepaalde klacht in te gaan? Denk je dat jouw reactie op een blog echt positief gewaardeerd wordt? Of denk je dat je goede naam schade zal ondervinden als je bepaalde opmerkingen onbeantwoord laat? Dan zul je actie moeten ondernemen. En dit soort vragen zijn dus belangrijk om te beantwoorden, om te bepalen of je al dan niet je nek uitsteekt (en je tijd er insteekt!) op dat grote, boze internet.

Tijdens de afgelopen KVAN-dagen gaf ikzelf verschillende voorbeelden van berichten in genealogische communities, waarop door de desbetreffende archieven toch echt wel gereageerd had moeten worden. Mijn mening werd gestaafd door de reacties vanuit het publiek. Sowieso ging er voor veel collega's een nieuwe wereld open. Ongelofelijk hè, dat sommige dingen zomaar gebeuren op het web... ;-)

Die voorbeelden, vergezeld van enkele andere, vind je nog steeds via de speciale Delicious-tag kvan09webcarevoorbeeld. En gebruik vooral ook de tag kvan09webcareartikel als je wat goede achtergrondinformatie zoekt.

In het verleden heb ik regelmatig achteraf bedacht dat ik niet per se had hoeven reageren op een bepaald bericht, of beter wat (veel) korter, of zelfs beter helemaal niet. Het is dus een leerproces - waarbij je een en ander pas na een tijdje goed begint aan te voelen, maar dat vereist wel dat je er eerst eens inspringt - en dan nog hangt het van de context af waarin een bericht is geplaatst.

Voorbeeldje? In die hele discussie rond die nieuwe genealogische database van ons werden twee reageerders wel uitermate ongenuanceerd vervelend. Andere volgers van de discussie sprongen zelfs voor mij en het BHIC in de bres. Normaal gesproken zou ik dan zelf niet meer hebben gereageerd - hier was zogezegd nauwelijks iets te winnen, niet tegenover de reageerders en niet in de groep - ware het niet dat ik in diezelfde discussie eerder al wél reageerde, omdat de hele aanleiding een bericht van het BHIC was. De bewuste berichten waren daar weer een reactie op. Kortom: de omstandigheden maken dus dat je de ene keer wel, de andere keer op een identiek bericht niet reageert. Maar het moet een bewuste keuze blijven.

Ik zou de informatie uit bovenstaande post eigenlijk eens in een soortgelijk schemaatje moeten gieten als die Amerikanen hebben gedaan. Da's ook handig voor de collega's, want uiteindelijk is dit iets van het BHIC, niet van een enkele BHIC-medewerker.

Ah ja, de afbeelding bovenaan is een voorbeeld van eergisteren, opgedoken in mijn Netvibes via een RSS feed van Twitter Search. En de context van dit bericht leerde mij dat reageren in dit specifieke geval niet zinvol was. Om meerdere redenen... Wel web, maar dus geen care.

Veel collega's zitten op Hyves, zoeken filmpjes via YouTube, raten het hotel waar ze de vakantie doorbrachten of doen andere 2.0-dingen, maar relateren diezelfde dingen vrijwel nooit aan hun dagelijkse werkpraktijk. En da's jammer.

Heeft je archief bijvoorbeeld iets op Hyves te zoeken? Biedt YouTube je archief mogelijkheden voor het ontsluiten van historische filmcollecties? Heeft het zin om klanten archiefstukken te laten beoordelen? Dat soort vragen.

Misschien is het antwoord simpelweg nee en dat is prima. Maar misschien kun je er wél wat mee. En da's dan toch mooi! Maar je moet er wel eerst ff over nadenken. En dat nadenken is een stap, die we met 23 Archiefdingen willen bereiken.

Voor RSS wordt die stap nog niet of nauwelijks gezet, als ik eens een rondje langs de blogs van mijn collega's maak. En dat terwijl RSS zoveel voor ons soort diensten kan betekenen. Sterker: het gebeurt al!

Neem nou de talloze samen te stellen feeds die het BHIC aanbiedt. Regelmatig wordt er op onze forums of op nieuwe verhalen zo supersnel gereageerd, dat het niet anders kan of iemand volgt onze site via RSS. Een keer is toeval, twee keer ook nog, maar keer op keer op keer is iets anders. RSS in dit geval, of ik zou niet weten wat dan.

RSS is voor mij dan ook de perfecte manier (naast iets als e-mailnotificaties en zo) om klanten zich snel op de hoogte te laten stellen van nieuwe dingen op je website. Nu hebben we al feeds voor algemeen nieuws, voor nieuwe verhalen op de site en nieuwe reacties op de forums, maar er is méér mogelijk.

Wat te denken van een feed voor nieuwe foto's in de database? Of een feed voor nieuwe aanwinsten? Of - meer gepersonaliseerd - nieuwe archiefstukken met betrekking op een door jouzelf uit te kiezen onderwerp (vergelijk Het Utrechts Archief)? Of foto's van een bepaalde plaats? Nieuwe vermeldingen van bepaalde familienamen in de genealogische database (de functie die nu bijvoorbeeld de twee monitoren van Bob Coret hebben)?

Handig voor mensen, want ze hoeven niet meer naar de site te komen om te kijken of er nog iets nieuws is (en dan teleurgesteld te worden als er voor hen niks leuks bijzit). En het vergroot de doorloopsnelheid van dingen op onze website: er wordt sneller gereageerd op reacties op het forum, aanvullingen in databases worden sneller gespot enzovoort.

Gewoon doen dus, dat RSS.

Zien jullie nog meer mogelijkheden voor het gebruik van RSS door archiefdiensten? Je kunt hieronder je reactie achterlaten... of beter nog: blog erover! :-)

Plaatje

Mensen houden niet van muren. Muren zijn slecht en daarom zullen alle muren uiteindelijk verdwijnen. Dat zag Jacco van Ossenbruggen al meteen toen hij eerder ooit Berlijn bezocht en de Muur nog overeind zag staan. En de muur verdween.

Mensen houden daarentegen enorm van bruggen. Bruggen maken mensen blij. En als bruggen dreigen te verdwijnen, dan gaan mensen ze herstellen, restaureren, opnieuw bouwen enzovoort. Bruggen zijn goed.

En zo is het ook op het web. Muren zullen verdwijnen en er zullen steeds meer bruggen komen. Het web is inmiddels de perfecte murenslechter en bruggenbouwer gebleken.

Semantisch Web
Web 2.0 gaat vooral over user generated content. We zetten echter vanalles online, maar al met al is het nog steeds een web van muren en dat is niet tof. Het heen en weer schuiven van je content is lastig ("if you can't move it, it's not really yours"), het aan elkaar linken van je sociale netwerkprofielen gaat ronduit prut, van bruggen is dus nauwelijks sprake.

Daarnaast zijn we al wel erg bedreven in het linken van documenten, maar de echt spannende dingen zitten hem in het linken van metadata. Dan kunnen door software betekenisvolle relaties worden gelegd tussen documenten, die anders niet gelegd konden worden. Dingen die hetzelfde heten, maar iets anders zijn, kun je uit elkaar houden. En dingen die hetzelfde zijn, maar anders heten, worden voortaan aan elkaar gekoppeld. Maar ook andere relaties kunnen tussen documenten worden gelegd, zelfs als uit de eigenlijke metadata voor de software geen relatie blijkt, maar deze via-via wel gevonden zou kunnen worden. Snappie?

Hiero, dan heb je er Jacco z'n slides ook nog bij, zodat je wat voorbeeldjes en plaatjes hebt.

Pratende databases
Maar uiteindelijk gaat het dus simpel gezegd om het met elkaar kunnen laten praten van verschillende databases. Dat praten kan via synctactische interoperabiliteit, maar gaat nog liever via semantische interoperabiliteit. Da's waar we het hier over hebben. Dan gaat het namelijk - letterlijk - over betekenis! En voor die manier van praten is ook al een standaard, vastgesteld en onderhouden door het W3C.

Iets als de ArchiefWiki is volgens Jacco alvast een mooi stapje op weg naar het semantisch Web: koppel terminologieën aan elkaar, gezet in een hiërarchisch systeem van termen. Als je dat vervolgens weer kunt inlezen in andere applicaties, dan kun je praten.

Ook een initiatief als Waisda? is goed, zeker als de door gebruikers gegenereerde tags kunnen worden gekoppeld aan de termen in de vocabulaire van de formele toegang. (Ook gewone mensen en archivarissen hebben moeite met het met elkaar praten en het begrijpen van elkaar...)

Het betere en het goede
Maar goed, het maakt wel dat er wat keuzes gemaakt moeten worden door veel mensen. We zullen ons bijvoorbeeld moeten conformeren aan standaarden en da's niet iets wat mensen graag doen. Wil je dus zo goed mogelijk je eigen zaakje dienen, of denk je dat die zaak eerder gediend is door het inleveren van enkele eigen wensen omwille van een betere interoperabiliteit? Jacco denkt het laatste. Ik denk dat ook.

Maar in deze is technologie - zoals zo vaak - dan ook al tijden niet meer het grote struikelblok. Juridische en sociale muren zijn dat wel. Wil je eigenlijk wel écht delen? Wat immers als andere mensen enge dingen gaan doen met jouw spulletjes?

Cool urls
En wat als je wilt delen, wat dan? Nou, dan heb je een aantal url's nodig, namelijk voor metadata, voor bronnen en voor termen. Alles op het Web (met hoofdletter!) heeft een url en als het geen url heeft, dan staat het niet op het Web. En "cool urls don't change."

Al die data moet beschikbaar zijn voor andere applicaties, voice browsers, mobiele toestellen enzovoort. Gebruik dan ook het liefst vocabulaires die al veel gebruikt worden, zoals Dublin Core of EAD, voor archiefinformatie.

Als je dat allemaal doet, dan kom je in de cloud en dan gaan mensen pas écht spannende dingen met je materiaal doen. En in de wolken moet je zijn! Dat weten we allemaal.

Links
Een goed verhaal van Jacco, goed gebracht ook. Dingen aan elkaar koppelen is duidelijk z'n beroep en passie. Mooi was namelijk ook hoe hij in zijn presentatie allerlei zaken had verweven, die hij gedurende eerdere sessies had opgepikt. Niet geheel ontoevallig waren daar nogal wat sessies van Archief 2.0 bij, waar Jacco naderhand ook lid van werd. Hopelijk kan hij ons netwerk dan ook verrijken met zijn kennis van het semantisch Web. Deze eerste (begrijpelijke!) kennismaking smaakte in ieder geval naar meer! :-)

Plaatje

Hoe archiveer je de ruimte? Dat was de centrale vraag waaromheen Govert Schilling van de website Alles over sterrenkunde een praatje kwam houden tijdens de afgelopen KVAN-dagen. Fascinerend, die ruimte!

Op kosmische schaal stelt de mens in tijd, ruimte en materie natuurlijk geen donder voor. En eigenlijk weten we daarnaast ook nog eens vrijwel niets van het heelal om ons heen. Meten is weten, zeggen ze wel ooit. Sterrenkundigen meten zich echter suf, maar weten in de meeste gevallen (nog) niet hoe hetgeen gemeten is te interpreteren valt.

What's in a name?
En toch, gemeten wordt er dus en hoe! Ettelijke terrabytes aan informatie - foto's en data - per dag! Zoveel dat vliegtuigen van DHL dagelijks de gegevens moeten overvliegen, gewoon omdat je zelfs via de dikste datakabels deze data niet snel genoeg over de wereld gepompt zou krijgen.

Die terrabytes aan informatie worden verzameld door gigantische telescopen en andere apparaten. Ik meen me te herinneren dat de grootste telescoop er eentje was in Chili, genaamd de Very Large Telescope. Zijn opvolger is al in aanbouw, dat wordt de - je moet toch wat - Extremely Large Telescope.

Maar zo fantasieloos als sterrenkundigen zijn als het gaat om namen voor hun kindjes, zo navolgenswaardig zijn ze als het gaat over samenwerking en open data. Al hun databases, gevuld met die terrabytes aan informatie, zijn wereldwijd namelijk aan elkaar gekoppeld tot een soort virtuele sterrenwacht en kun je bovendien doorzoeken en gebruiken, als je wilt. Je hoeft alleen maar slimme zoekvragen te formuleren.

Leermomentje
Nou goed, zelfs het formuleren van die zoekvragen gaat voor ons leken natuurlijk al te ver. Wij kunnen ons in plaats daarvan vergapen aan de beelden in Microsoft Research's WorldWide Telescope, die ook gebaseerd zijn op dezelfde data. Ook al erg mooi! Voor het toegankelijk maken van data van een ander immens groot project zijn de sterrenjongens trouwens in zee gegaan met Google.

Intermezzo: wij archivarissen hebben al moeite om twee genealogische databases aan elkaar te knopen...

En zei ik zojuist dat sterrenkundigen fantasieloos waren? Ach, hoe dom! Ik vergat namelijk even hun ideeën over het multiversum, waarbij materie in zwarte gaten verdwijnt en mogelijk, aan de andere kant van het zwarte gat, in een andere tijd-ruimtedimensie weer bijdraagt tot een nieuwe oerknal. Zelfs George Lucas zou het niet verzinnen, maar zo gek bedacht is het niet. Dachten we ook ooit niet dat onze zon uniek was of anders toch zeker wel ons melkwegstelsel? Er blijken er nu ontelbaar veel van te zijn, dus waarom zou ons universum dan wél uniek zijn hè?

Waarheen, waarvoor?
Wat ons weer terugbrengt tot de mens, want wat is dan eigenlijk onze plek in dat grote heelal? Onbewust zijn vele sterrenkundigen naar het antwoord op die vraag op zoek. Is er elders leven? Intelligent leven? Intelligenter dan ons misschien?

We zien nu alleen nog maar de echt grote sterren om ons heen, maar er zijn er miljarden meer. Het leven op onze planeet is ontstaan gedurende een periode van eveneens miljarden jaren. Want als er zich leven begint te vormen is het niet meteen een olifant natuurlijk. Het begon met eencellige dingetjes, die zich onder de toevallige invloed van klimaatschommelingen, rampen en zo meer uiteindelijk hebben ontwikkeld tot de tweebenige wezens die wij nu zijn.

Maar de tijd en ruimte van ons heelal zijn wel zo ontzettend uitgestrekt, dat als er iets gebeurt, het wel onwaarschijnlijk toevallig zou zijn, als het dan maar één keer gebeurt...

Goed, wat leren archivarissen hier nu van? Dat Goverts verhaal niet over archiveren in archivistische termen ging. En dat het allemaal kan. Niet meer zeuren dus. En niet meer zeggen dat iets niet kan.

Meer ruimte op deze blog:
- The Sky is NOT the limit!
- Een halve eeuw ruimtehistorie in beeld
- Stuur je naam naar de maan

Plaatje

De collega's van het RAT en het BHIC, die de cursus 23 Archiefdingen volgen, zijn aangekomen bij de dingen over RSS. Belangrijke dingen, want zonder RSS is de hele cursus eigenlijk nauwelijks effectief in groepsverband te volgen. Hoe wil je anders alle nieuwe berichten en reacties bijhouden hè?

Dat is dan ook meteen het grote goed van RSS. Ik zou namelijk echt niet weten op welke andere manier ik de informatie tot me kan nemen, die ik op dit moment dagelijks tot me neem, op allerlei gebied.

Toch wordt RSS ook vaak als oorzaak genoemd voor het over jezelf afroepen van een informatie overload. Wie kent het niet? We komen toch allemaal om in de (vaak ongelezen) feeds? En dat is precies waar veel collega's nu tegenaan beginnen te lopen als ze op de Netvibes-knopjes van Rob drukken, en daarmee in een klap meer dan 40 blogs en reactiegolven volgen...

Speciaal dus voor mijn gestresste collega's: vijf praktische tips om relaxed over die zogenaamde informatiegolf heen te surfen:

Tip 1: Wees kieskeurig
Voeg niet klakkeloos de eerste de beste feed toe die je op een website tegenkomt. Vaak ben je namelijk maar geïnteresseerd in een bepaald onderdeel van een site of in bepaalde onderwerpen, en veel websites bieden daar weer speciale feeds voor aan. Zo kun je je abonneren op de RSS feed van Het Archiefforum, maar waarschijnlijk ben je maar geïnteresseerd in enkele subforums of boards, want anders loopt je scherm al rap helemaal over van de berichtjes. Voor die subforums zijn aparte feeds beschikbaar, zodat je je bijvoorbeeld kunt abonneren op alleen het Nederlandse archiefnieuws.

Tip 2: Blijf rustig
Word niet nerveus als Netvibes of zo zegt dat je nog veel ongelezen feeds hebt. De rode getalletjes, die aangeven dat er nog steeds berichten door te zwoegen zijn, kunnen erg dwingend overkomen, maar bedenk: tot je deze week bij Ding 4 was aanbeland kon je makkelijk leven zonder RSS. Je mist dus niks als je al die berichten gewoon even overslaat en ongelezen op gelezen zet. Dat voelt heerlijk!

Tip 3: Ben opgeruimd
Organiseer je RSS reader door middel van tabs en zo. En maak aparte tabs voor feeds die je eigenlijk altijd wilt bijhouden, feeds die je graag zou willen bijhouden, maar ook prima zou kunnen missen, en feeds die je alleen zou willen bijhouden als je tijd over hebt. Als je weinig tijd hebt is het voortaan makkelijk om te bepalen welke feeds je eerst gaat lezen en welke je als eerste wegklikt.

Tip 4: Ben opruimerig
Ruim regelmatig op. Je voegt immers af en toe nieuwe feeds toe, maar de dag blijft nog steeds maar 24 uur houden. Je moet dus ook regelmatig feeds verwijderen. Als je nooit toekomt aan bepaalde feeds, verwijder ze dan gewoon. Dan hoef je je vervolgens ook niet meer schuldig te voelen als je ze toch niet leest. En aangezien je alle feeds al een beetje hebt geordend naar belangrijkheid (zie vorige tip) kun je nogal snel bepalen welke feeds als eerste zullen sneuvelen.

Tip 5: Gebruik filters
Ik las of hoorde laatst ergens dat niet zozeer de stortvloed aan informatie het probleem is, als wel het feit dat wij geen (of niet de goede) filters gebruiken. Gebruik dus filters! Zo zijn er op ons vakgebied verschillende grootverbruikers van informatie actief, die uit alles wat ze lezen voor anderen weer de meest interessante informatie filteren. Volg je dus hun feeds, dan heb je voor een deel al de krenten uit de pap. In mijn eigen reader zijn bijvoorbeeld Edwin en Yvette de meest sprekende, menselijke filters.

Nou, hopelijk helpen deze tips je ietsjes om de RSS stress het hoofd te bieden. En anders onthoud je gewoon één ding: voor alles is een knop, ook voor het verwijderen van feeds, het sluiten van je reader en het afsluiten van de computer. Die knoppen worden steeds groter... en da's niet voor niks!

Succes ermee!

Plaatje

Loesje over werkverschaffing:

Natuurlijk vermeldt elke onderzoeker in zijn onderzoek dat verder onderzoek noodzakelijk is.

Via een collega, die blijkbaar de scheurkalender in huis heeft. Deze was van eergisteren.

En hierboven dan de slides voor mijn presentatie over webcare, vandaag tijdens de KVAN-dagen in Haarlem. Die presentatie doe ik samen met collega Albert van het Nationaal Archief, onder de vlag van Archief 2.0 - ik ben benieuwd naar de reacties!

Nabrander
En hieronder dan de slides van het eerste half uur, verzorgd door Albert:



Onze presentatie werd trouwens erg goed ontvangen! Goede vragen ook na afloop en veel mensen die ons later nog eens aanspraken over ons verhaal.

Ik heb trouwens niet de illusie dat alle archieven ineens aan webcare gaan doen, maar ik denk dat wel een aantal mensen na vandaag eens wat Google Alerts gaat instellen of zo. En dat in ieder geval iedereen ziet dat er dingen op internet gaande zijn, waar wij vaak geen weet van hebben. En dat we met die 'dingen' misschien wel 'iets' kunnen of zelfs eigenlijk moeten doen... Ik zeg: effect! :-)

En hier dan de slides voor mijn presentatie over webcare, morgen tijdens de KVAN-dagen in Haarlem. Die presentatie doe ik samen met collega Albert van het Nationaal Archief, onder de vlag van Archief 2.0 - ik ben benieuwd naar de reacties!

Wikipedia. Daar moeten we dus zijn hè, met onze informatie.

Een hele tijd geleden bleek al dat mensen zoeken via Google en dat ze dan artikelen vinden in Wikipedia. Als we onze historische informatie dus aan een zo breed mogelijk publiek willen aanbieden, dan moeten we dus twee dingen voor mekaar zien te krijgen:

1. Doorzoekbaar zijn voor Google.


2. Vindbaar zijn in Wikipedia.

Die twee dingen dus - geen excuses. Het eerste kan, zoals Het Utrechts Archief al eens aantoonde. Het tweede kan ook, maar is wat lastiger. Geld is niet genoeg - hier zijn slimme strategieën nodig.

Eveneens een hele tijd terug was ik al met het verrijken van lemma's in Wikipedia begonnen, maar na een deuk in mijn ego te zijn opgelopen lag dat project even stil. Echter de wens bleef. En binnen de kaders van mijn Zuidland-project op het BHIC gaan we er nu dan ook serieus werk van maken. Strategisch. Dus klein beginnen, netjes je profiel vullen... Dat soort dingen.

Het gaat er ons niet om het BHIC te promoten. Nee, het gaat er ons om dat we onze informatie - te vinden op onze website en in onze collecties - daar krijgen waar mensen er vraag naar hebben. We gaan dus onze informatie elders aanbieden: in Wikipedia. Aan de ene kant willen we zien of we vanaf bepaalde lemma's links kunnen leggen naar bepaalde archieven en collecties die wij beheren. En aan de andere kant schrijven we er misschien wel nieuwe lemma's voor.

Maar we hebben natuurlijk ook al een heleboel verhaaltjes op onze site staan, die best iets weg hebben van een encyclopedie. Pak ik een voorbeeld als de lokale pagina van Grave, dan zie ik dat een verhaal over de Hampoort in Wikipedia nog ontbreekt. Een encyclopedisch abstract van ons verhaal zou aldaar dan ook niet misstaan, samen met een link naar onze verdere informatie. Die hoort immers niet altijd in een encyclopedie thuis. Meerwaarde bieden zul je!

En we gaan ook slim gebruikmaken van de interne linkmogelijkheden van Wikipedia. Zo kunnen we vanaf het lemma over de Maaspoort weer de link activeren naar ons nieuw te schrijven lemma over de Hampoort. Wikipedia werkt ook veel met lijstjes trouwens, dus wat te denken van een link vanuit de lijst van stadspoorten in Nederland?

Over lijstjes gesproken: met zo'n lijstje van Graafse burgemeesters is dan vast ook wel wat te doen. En als we er wat rode linkjes ingooien stimuleert dat andere Wikipedianen misschien weer tot het schrijven van stukjes over de beste mensen. Acquisitie 2.0 of zoiets dus.

Maar goed, we verdiepen ons eerst een beetje in de do's and dont's van Wikpedia. Ook proberen we te leren van de ervaringen van anderen, zoals Edwins recente poging, maar er zijn ook enkele Amerikaanse bibliotheken die al langer goede zaken doen in Wikipedia. Hier en hier bijvoorbeeld. Meer tips zijn welkom.

We willen het wiel niet voor de tweede keer uitvinden en bovendien wil ik het niet voor de tweede keer over dezelfde steen stuk laten lopen... Maar dat het werkt is bekend. In onze eigen webstatistieken zag ik bijvoorbeeld al dat een link - door iemand anders aangebracht trouwens - vanaf de pagina over Reek naar onze site al voor lekker wat verkeer zorgt.

Wordt verwikivolgd!

Plaatje

Zei ik een paar dagen terug al, dat er voor mij nog zat te leren viel? Hier het eerste voorbeeld:

Ik ergerde mezelf al tijden aan die lange lijst met labels in de rechterzijbalk van m'n blog. Maar mijn irritatiegrens ligt nogal hoog, dus de paar keer dat ik zocht naar een oplossing kwam ik meestal niet verder dan de standaard gadgets van Blogger.

Toen ik echter bij onze Virtual Personality die mooie tag cloud zag schitteren wilde ik weten hoe dat-ie daaraan kwam. En daaraan kwam-ie zo.

Her en der wat aanpassingen in de code verricht en het ziet er alweer een stuk beter uit. Bovendien heb ik mezelf voorgenomen om eens wat te gaan schonen in die woordenbrei. In het verleden ben ik namelijk niet altijd consequent geweest in het plakken van etiketjes, waardoor mijn systeem als navigatiemechanisme niet altijd werkt zoals ik wil.

Anyway, weer wat geleerd! :-)